Piotr Welk
Studiował na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskał w roku 1998 w pracowni prof. Waldemara Świerzego. Pracuje jako adiunkt na ASP w Warszawie w katedrze multimediów.
Obraz ma swoje własne życie. Ja próbuję umożliwić mu zaistnienie.
Jackson Pollock
Piotr Welk jest fatalnym grafikiem komputerowym. Niby zna wszystkie programy na wylot, a kompletnie nie potrafi imitować rzeczywistości! Niby te certyfikaty, dyplomy międzynarodowe; niby go cenią i stoją w kolejce do współpracy, a udawać realności nie potrafi… Te jego struktury organiczne, wykresy złożoności – kompletnie nie są analogowe, ciężko je odbić z blachy, trudno naświetlić na płótno i powiesić w salonie obok beksińskich i siudmaków. Jego prace są też niebezpieczne, bo oddychają niczym szalone bity szpiegowane na szalce Petriego. A więc żyją i zarażają miliony innych komórek, które tymczasem rosną poza kadrem, pęcznieją i pochłaniają kolejne galaktyki zdarzeń. Jeśli Absolut istnieje, to ma swój ładunek, ferromagnetyczny constans – efekt motyla ku cyfrowym tajfunom feromonów. Okruchy tego podmuchu klonują się i brzęczą na wietrze jak metalowe tukany ułożone w patern nowych okoliczności Starego Wszechświata. ł¹ródło bije niczym Shibalba w filmie Aronofskiego.
Jeśli może istnieć coś bardziej romantycznego niż wskrzeszenie martwego ciągu znaków w bajki robotów, to niech mnie ktoś oświeci. Póki co pozostanę przy zdaniu:
– Welk jest fatalnym „komputerowcem“. Jest Wielkim Kreatorem.
Mi Szeski (Paweł Miszewski)
