Podstawową wytyczną w „naszej” pracowni jest hasło: „Nie szkodzić”, któremu towarzyszy przekonanie, iż należy kreować studenta zdolnego do kreowania dzieł. Dydaktyk powinien pobudzać przede wszystkim zmysł odkrywczy, a nie naśladowczy, oraz tworzyć uczniów innych niż sam nauczyciel. Należy dać studentom pewną wolność, możliwość popełniania błędów. Istotna jest wzajemna relacja: mistrz – uczeń.
Program kształcenia w „naszej” Pracowni Malarstwa opiera się na dwóch etapach:
Pierwszym z nich (obowiązkowym na wszystkich latach studiów) jest studium z natury, które zawiera: studium aktu, martwą naturę, studium wnętrza i pejzaż. Przez studium natury rozumiana jest nauka obserwacji. Ma ona na celu wypracowanie u studenta umiejętności transpozycji przestrzeni trójwymiarowej na płaszczyznę. W ramach studium istotnymi zagadnieniem są wymagane przez dydaktyków: rozwój wrażliwości na kolor, umiejętność prawidłowego, a jednocześnie kreatywnego komponowania. Oba zagadnienia są nauczane w oparciu zarówno o wzorce klasyczne, jak i obserwację zjawisk naturalistycznych – ze świata potocznego. W ramach studium z natury równie ważnymi elementami są: klasyczna anatomia, perspektywa i przestrzeń malarska, oraz analiza struktury światła jako zjawiska fizycznego i znaczeniowego jako metafizycznego, ponadto: zagadnienie temperatury koloru, dysonansu, tonacji rytmu i kontrastu.
Drugim etapem kształcenia w „naszej” pracowni jest własna kreacja artystyczna studenta. W jej skład wchodzą zarówno zadania kompozycyjno-tematyczne, jak i projekty i inicjatywy własne studenta. Doskonalenie własnej kreacji artystycznej opiera się na zachowaniu i rozwoju naturalnych predyspozycji studenta, jego indywidualnego języka malarskiego, osobowości, wzbogacenia jego świadomości i wyobraźni, poszerzeniu kontekstu funkcjonowania malarstwa w społeczno-kulturalnym pejzażu, wyzwalanie ambicji, odwagi i wiary w siebie.
Nauka malarstwa w „naszej” pracowni opiera się w dużej mierze na „samokształceniu” i umiejętnym wyciąganiu z niego wniosków. Studenci pracują razem i często odpowiadają na te same zadania proponowane przez prowadzącego. Dialog i dyskusja dydaktyczna towarzyszące każdemu przeglądowi prac studenckich są impulsem do budowania przez studentów własnych postaw artystycznych. Niezwykle istotna staje się w tym miejscu konfrontacja tych postaw, która implikuje uczenie się od siebie nawzajem, co spójne jest z ideą pracowni mistrzowskiej.
